پرورش يافته است و مهر پيمبر پاك ( ص ) در دل و جانش نشسته و بزرگواريها و خلاف عادات و معجزات و احكام اسلامى دمخور جان اوست و فطرتى پاكيزه و نهادى روشن و طبيعى دارد ، براى ره يا بى به ذات پاك خداى بيچون از عرض و جوهر و صورت و هيولا يارى طلبد و عقيده و اجتهاد را با اين مطالب سست ، رها كند ؟ شگفتى آنست كه گويندگانى كه اين سخنان را به عنوان دليل بر زبان مىآورند مسلمانند ، و خويشتن را دانشمند علم دين و معلم معالم يقين مىپندارند ، با آنكه مىبينند كه قرآن مبين ، چنين راهنمايى مىفرمايد كه : * ( فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ الله الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها « ) * ( 1 ) » روى به سوى دين توحيدآور كه فطرتى است كه خداوند آفريده و آن را بنياد نهاد مردم قرار داده است « . اى محمد اى فرزند آيا روا مىدارى كه مسلمانى دليلى را كه به آن اشارت كردم مورد طعن قرار دهد و آن را نزد مردمى كه به آن نيازمندند ناگفته گذارد و پوشيده دارد ؟ و بخواهد مردمى را كه به فطرت اسلام زاييده شده‌اند تعليم دهد اما منت بزرگى را كه خداوند بر گردن آنان نهاده است عرضه ندارد ؟ حال آنكه مىبيند كه قرآن كريم به سيد المرسلين مىفرمايد : * ( يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا ، قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ الله يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ( حجرات 49 ، آيهء 17 ) به تو منت مىگذارند كه مسلمان شده‌اند بگو با اسلام آوردن خود بر من منّت مگذاريد بلكه خداى را بر شما منت است كه هدايتتان كرد ، اگر مردمى راستگوييد .

--> ( 1 ) سوره روم ( 30 ) آيه 29 .